Я грамадзянін Рэспублікі бедаў,
Я грамадзянін Рэспублікі слёзаў, 
Мой пашпарт хіба што як корку ад хлеба
Любіць ці ў дзяцінстве, ці ў старасці можна.

Я грамадзянін Рэспублікі болю,
Дзе звыклі цярпець усе наезды і кпіны,
Мае гарады пазасыпалі соллю,
Я ураджэнец транзітнай краіны.

Колькі ліць у кактёйль бензін, як пры стральбе не збіць дыханне,
Больш за тыдзень мне даносіць мая стужка ў інстаграме,
Колькі бежанцаў з усходу запусцілі малдаване,
Калі доўгая сірэна - лепш ляжаць хавацца ў ванне.

І пакуль былы мой сябра шчокі дзьме і дроча ў Сочы
іншы эмігрант з Данецку ў Кіеве не спіць уночы.
За ўсіх, хто у метро спіць на голым чамадане,
Прачытаю перад сном памяркоўнае літанне.

Хто на Кіеў у бэтээры едзе ў ночы –
Хай вернецца ў Растоў, але не вернуцца вочы.
Хай хлопец зауральскі абдыме дома мамку,
А ногі хай пакіне пад Сумамі ў танку.

Хай збіты пад Харкавам ў верталёце,
Калі зможа, то напіша: абгарэў на рабоце.
Хай чорнае мора пяскамі пазасыпе
Астраханскага духа ў самым поўным экіпе

Я грамадзянін Рэспублікі бедаў,
Я грамадзянін Рэспублікі злосці, 
Як быццам бы стронцый з чарнобыльскіх вежаў,
Нянавісць асела глыбока ў косці.
І покуль там смерць пагражае з нябёсаў,
Хай топчуць мой пашпарт у брудзе і гноі
З двайным грамадзянствам краіны начосаў
І незалежнай Рэспублікі мроі.